beylikdüzü escort bayan, gaziantep escort, ataköy escort, esenyurt escort, seks hikayesi, kayseri escort, şişli escort, beylikdüzü escort,

Proces grupowy a facylitacja

Grupy stworzone do realizacji danego zadania przechodzą przez określone etapy rozwoju. Najczęściej używany schemat etapów rozwojowych został opracowany w połowie lat 60. przez Bruce’a W. Tuckmana. Od tego czasu wielu autorów stworzyło wariacje i ulepszenia pracy Tuckmana, niemniej jego opisy etapów formowania, różnicowania, normowania i efektywnego działania zapewniają przydatne ramy do spojrzenia na grupę podczas pracy warsztatowej. Aby grupa była efektywna, jej członkowie potrzebują współpracować na rzecz pożądanych wyników. Nie dzieje się to jednak automatycznie: efektywność rozwija się stopniowo / ma swoją dynamikę gdy grupa pracuje razem. Kiedy ludzie spotykają się po raz pierwszy w określonym składzie tworząc grupę, nie są jeszcze zespołem, tylko jednostkami wyznaczonymi do wspólnej pracy. Często facylitacyjny sposób pracy na spotkaniach sprzyja osiąganiu wyższej efektywności działania w dopiero co sformowanych grupach. W ramach dobrze poprowadzonej sesji facylitator zaczyna od ustalenia wspólnego rozumienia celu pracy / oczekiwanych wewnętrznie w grupie produktów pracy. W trakcie sesji dba o uwzględnienie indywidualnych preferencji oraz o drożną komunikację parafrazując wypowiedzi uczestników  i stosując SPO. Na zakończenie sesji zaprasza grupę do ewaluacji spotkania i stworzenia dobrych praktyk do wykorzystania na kolejnych spotkaniach. Wszystkie te elementy powodują, że wśród osób uczestniczących wzrasta poczucie bezpieczeństwa psychologicznego oraz wzajemnego zaufania, a to jest podstawą tworzenia się z grupy zespołu.

Poniżej znajdziesz tabelę, w której wyjaśniamy czym charakteryzują się poszczególne etapy rozwoju grupy/zespołu. Warto popatrzeć na te etapy nie tylko w ujęciu liniowym, tj. następowania ich kolejno po sobie. Czasami rzeczywiście będą one występowały jeden po drugim, niemniej w większości przypadków będą się przenikać lub mieć swoje tempo wśród różnych osób w grupie/zespole.

EtapFORMOWANIERÓŻNICOWANIENORMOWANIEWSPÓŁDZIAŁANIE
Uczucia i zachowaniaZwykle podekscytowanie byciem częścią zespołu i myślą o nadchodzącej pracy, czasem spokój. Członkowie często mają wysokie pozytywne oczekiwania co do doświadczenia zespołu. Jednocześnie mogą też odczuwać pewien niepokój, zastanawiając się, jak wpasują się w zespół i czy ich wyniki się będą zgodne z założeniami. Pojawia się wiele (jawnych bądź niejawnych) pytań odzwierciedlających niepewność lub niepokój jakie mogą odczuwać w związku ze swoim miejscem w zespole.Członkowie odkrywają, że zespół nie jest w stanie sprostać wszystkim ich początkowym emocjom i oczekiwaniom. Uwaga może przesunąć się z zadań do wykonania na uczucie frustracji lub złości z powodu małych postępów lub poróżnienia w relacjach. Członkowie próbują zobaczyć, jak zespół zareaguje na różnice i jak poradzi sobie z konfliktem. Zachowania mogą być mniej uprzejme niż na etapie Formowania. Osoby otwarcie wyrażają irytację lub niezrozumienie dotyczące celów, oczekiwań, ról i obowiązków. Może pojawiać się otwarta krytyka dot. ograniczeń, które spowalniają ich postępy – skierowana do innych członków zespołu, kierownictwa lub sponsora.Członkowie zespołu zaczynają rozwiązywać rozbieżności, które odczuwali między swoimi indywidualnymi oczekiwaniami.
a doświadczaną rzeczywistością. Może występować bardziej intensywna komunikacja między osobami oraz zwiększona chęć dzielenia się pomysłami lub proszenia innych o pomoc. Rośnie akceptacja innych opinii i doświadczeń, co czyni zespół silniejszym, a produkt jego pracy bogatszy. Konstruktywna krytyka jest zarówno możliwa, jak i mile widziana. Często zaczyna rozwijać się wewnętrzny język zespołu (np. pseudonimy, skróty, żarty sytuacyjne).
Członkowie odczuwają satysfakcję
z postępów zespołu. Dzielą się spostrzeżeniami na temat procesu osobistego i grupowego oraz są świadomi mocnych i słabych stron własnych oraz innych osób. Czują się przywiązani do zespołu jako czegoś „większego niż suma jego części”
i odczuwają satysfakcję z wzajemnej skuteczności. Widoczna jest postawa „można to zrobić” / „da się”, podobnie jak oferty wzajemnej pomocy. Role w zespole stają się bardziej płynne, a członkowie w razie potrzeby realizują różne – nie tylko preferowane - obowiązki. Różnice indywidualne między członkami są doceniane i wykorzystywane do poprawy wyników zespołu.
Co jest potrzebne, aby przejść do następnego etapuStworzenie jasnej struktury, celów, kierunku i roli, tak aby członkowie zaczęli budować zaufanie. Dobry proces orientacji/rozpoczęcia może pomóc uzmysłowić członkom misję i cele zespołu oraz ustalić oczekiwania zespołu dotyczące zarówno zadania nad którym pracują, jak i, co ważniejsze, relacji w zespole. Na etapie formowania większość energii zespołu jest skupiona na jego zdefiniowaniu, więc skupienie na wykonaniu zadania może być stosunkowo niskie i w tym pomaga wsparcie/obecność facylitatora.Ponowne skupienie się na celach, czasami podzielenie większych celów na mniejsze, osiągalne kroki. Zespół może potrzebować rozwinąć zarówno umiejętności związane z zadaniami, jak i umiejętności zarządzania relacjami i konfliktami. Wprowadzanie normy otwartego komunikowania emocji i potrzeb oraz wspólnego szukania rozwiązań.Skierowanie energii na cele wspólnej pracy i produktywność, zarówno w pracy indywidualnej, jak i zbiorowej. Warto wdrożyć ocenę procesów i produktywności w realizowanych zadaniach.Zaangażowanie w pracę zespołową jest wysokie, podobnie jak kompetencje poszczególnych osób w odniesieniu do realizowanych zadań. Członkowie zespołu powinni nadal pogłębiać swoją wiedzę i umiejętności, w tym pracować nad ciągłym doskonaleniem rozwoju zespołu. Warto mierzyć osiągnięcia, odnotowywać i celebrować postępy.

Patrząc na powyższe opisy z punktu widzenia spotkań, które różnią się pod względem ich charakteru, a każde spotkanie to okazja do interakcji i budowania zespołu – umiejętne wykorzystanie facylitacji we wspólnym podejmowaniu decyzji, pomaga jednocześnie wzmocnić podstawy budowania prawdziwego zespołu.

 

Czemu warto, aby osoba w roli Facylitatora miała też wiedzę o procesie grupowym?

  • Jeśli nowo stworzona grupa ma pracować ze sobą cyklicznie w trakcie sesji warsztatowych, dynamika procesu grupowego będzie widoczna. Warto wiedzieć jakie są etapy oraz czym się charakteryzują, po to by wesprzeć osoby w osiągnięciu poczucia efektywnego współdziałania. Warto mieć świadomość, że w niektórych przypadkach obniżenie zaangażowania może wiązać się bezpośrednio z etapem Różnicowania, a nie np. z zaproponowanym narzędziem.
  • Jeśli w sesji facylitowanej będzie brał udział zespół, który ze sobą na co dzień pracuje, diagnoza tego jak wygląda dynamika ich procesu grupowego ułatwi zaplanowanie agendy sesji, pozwoli świadomie dobrać aktywności oraz formaty i formacje.

WRÓĆ DO STREFY WIEDZY

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

11 + = 12

Shopping Cart