Komentarze są wyłączone dla tego posta

Co wspólnego ma facylitator z dyrygentem?

Do czego orkiestrze jest potrzebny dyrygent? Każdy z członków orkiestry jest doskonały w grze na swoim instrumencie, umie czytać nuty i powinien nie mieć problemu z zagraniem dowolnego utworu.
Jaką wartość dodaje dyrygent?
Czym różni się wybitny dyrygent od przeciętnego?
Każdy z nich realizuje “agendę”- partyturę, ale prawdziwa praca to łączenie wiedzy i umiejętności każdego z członków zespołu tak, aby osiągnąć wartościowy wynik. Wprawdzie dyrygent sam nie gra na żadnym instrumencie, ale dzięki jego pracy wiedza i umiejętności muzyków objawiają się w pełnym blasku. Genialni dyrygenci mają niezwykłą umiejętność wydobywania z każdego członka orkiestry tego co najlepsze. Sukcesy odnoszą ci, którzy pracują na sukces zespołu a nie własny.
Co wspólnego ma facylitator z dyrygentem?
Nakreślimy 7 istotnych cech facylitatora:
♦ słuchanie – facylitator powinien mieć wyczulone zmysły na wszystko co się dzieje w czasie pracy grupy, uważnie obserwować, a zwłaszcza słuchać, również odbierać “mowę ciała” postawę poszczególnych osób. Poprzez uważne słuchanie może wychwycić każdą zmianę w pracy grupy, pojawiający się konflikt, zmianę zaangażowania poszczególnych osób czy też próbę dominacji w dyskusji;

 

♦ wsparcie – facylitator nigdy nie jest gwiazdą przewodzącą na spotkaniu, nie realizuje swojej agendy, ale jest bohaterem drugiego planu. Jego rolą jest wsparcie grupy w realizacji jej zadań. Podejmuje działania aby każdy w grupie czuł się włączony w pracę;

 

♦ podsumowywanie – jest neutralny, nie angażuje się w merytoryczną dyskusję, ale dba o to by wszyscy rozumieli jednakowo omawiane problemy, wychwytuje i parafrazuje istotne stwierdzenia, które mogły umknąć niektórym osobom w trakcie dyskusji;

 

♦ wyzwania – umiejętnie formułuje wyzwania, nad którymi ma pracować grupa, wychwytuje słowa, które wskazują na niepewność bądź rozbieżność zdań i dostosowuje proces tak, aby osiągnąć pełne zrozumienie danego wyzwania przy pełnym zaangażowaniu wszystkich uczestników.

 

♦ skupienie na procesie – uwaga facylitatora, jego myśli i działanie koncentrują się na tym “ jak” grupa ma pracować, aby osiągnąć swój cel. Jest katalizatorem pracy grupy – nie bierze udziału merytorycznie, ale dzięki jego wsparciu grupa pracuje na maksymalnych obrotach. Gdy coś w grupie się dzieje, to na facylitatorze spoczywa odpowiedzialność za podjęcie natychmiastowych decyzji.

 

♦ bezpieczne środowisko pracy – poprzez dobre przygotowanie procesu oraz dobór technik i narzędzi zapewnia komfort pracy całemu zespołowi i każdemu z osobna.

 

♦ ufa grupie – grupy z natury są mądre i mądre zaufanie powoduje, że ludzie czują się docenieni, mają poczucie, że ich praca ma wartość. Facylitator musi wyczuć, kiedy grupa potrzebuje jego wsparcia a kiedy należy zaakceptować jej kierunek pracy.
Tak jak dyrygent może mieć różny styl pracy, facylitator dopasowuje swój styl do grupy i charakteru zadań. Jeśli muzycy są traktowani przez dyrygenta jak rzemieślnicy, którzy mają ściśle wykonywać polecenia, to mimo perfekcyjnej gry wynik pracy orkiestry będzie przeciętny. Ale dyrygent może też podążać za muzykami, wczuwać się w ich wrażliwość, sposób przekazu, emocje i muzyka która powstanie będzie porywać publiczność. O takich wykonaniach mówimy, że są genialne.
Podobnie działa facylitator, podążając za grupą, dbając o jej komfort pracy, wczuwając się w pojawiające się emocje tak, aby wszyscy mieli poczucie, że tworzą coś wyjątkowego, całkowicie angażując się i osiągając ponadprzeciętne wyniki.

Jacek Marszewski

Możliwość dodawania komentarzy nie jest dostępna.